Sakal ekimi ve kaş ekimi, saç ekiminde kullanılanla aynı temel prensiplere dayanan ama çok daha ince bir işçilik gerektiren estetik prosedürlerdir. Her iki işlemde de FUE (Foliküler Ünite Ekstraksiyonu) veya DHI (Direkt Saç Ekimi) yöntemiyle, genellikle ense bölgesindeki donör alandan alınan foliküler greftler, seyrek veya eksik olan sakal ya da kaş bölgesine tek tek yerleştirilir. Ancak yüzün bu hassas bölgelerinde başarıyı belirleyen faktör kullanılan cihazdan çok, uygulayıcının deneyimi ve tasarım becerisidir. Bu prosedürlere olan ilgi son yıllarda belirgin biçimde artmış durumda; sebepler arasında sakal trendlerinin güçlenmesi, yara izini kapatma isteği ve kaşların yaşla birlikte ya da aşırı şekillendirme sonrasında incelmesi sayılabilir.
Sakal ekimi, çene, bıyık ve yanak hattındaki seyrek veya kel bölgelere foliküler greft nakli yaparak daha dolgun bir sakal görünümü oluşturmayı hedefler. Kaş ekimi ise seyrelmiş, aşırı alınmış veya hiç kıl çıkmayan kaş bölgelerine benzer şekilde greft yerleştirerek doğal bir kaş formu kazandırmayı amaçlar. Her iki uygulamada da greftler tipik olarak ense (oksipital) bölgesinden alınır; çünkü buradaki kıl kökleri genellikle uzun vadeli dökülmeye karşı daha dirençlidir. Alınan greftler, açılan mikro kanallara veya DHI yönteminde doğrudan Choi kalemiyle hedef bölgeye yerleştirilir. Kaşta tedavi genellikle üç bölgeye ayrılarak planlanır: buruna yakın 'baş' kısmı, ortadaki 'gövde' ve dışa doğru incelen 'kuyruk'; her bölge farklı kıl açısı ve sıklığı gerektirir. Sakalda ise çene ucu, favori-yanak birleşimi ve bıyık ayrı ayrı değerlendirilir, çünkü kıl kalınlığı ve yönü bölgeden bölgeye değişir.
Saçlı deriden farklı olarak, sakal ve özellikle kaş bölgesinde her kılın çıkış açısı ve yönü büyük önem taşır. Kaşlarda kıllar burun köküne yakın kısımda yukarı, kavis (arch) bölgesinde yana, kuyruk kısmında ise aşağı-yana doğru büyür; bu doğal örüntü yakalanamazsa sonuç yapay görünebilir. Sakalda da çene, bıyık ve yanak geçiş bölgelerinde kıl yönü kademeli olarak değişir. Bu yüzden sakal ve kaş ekimi, saç ekimine kıyasla çok daha fazla sanatsal planlama ve el becerisi gerektirir; greftler genellikle tek tek, deneyimli bir uygulayıcı tarafından yerleştirilir. Ayrıca doğal kaşlar ve sakallar hiçbir zaman tek tip yoğunlukta değildir; kaşın baş kısmı genellikle daha yoğun, kuyruk kısmı ise daha seyrektir. Ekilen greftlerin kalınlığı ve rengi de mevcut kıllarla uyumlu olacak şekilde tek tek seçilmelidir; özellikle gri veya beyaz kıl karışımı olan hastalarda bu seçim daha kritik hale gelir.
Sakal ekiminde tipik adaylar; genetik olarak seyrek veya yama tarzı sakalı olan, yara izi, yanık izi veya ameliyat izi nedeniyle kıl çıkmayan bölgeleri bulunan ya da sakalını daha yoğun ve simetrik görmek isteyen kişilerdir. Kaş ekiminde ise yıllar içinde aşırı alma veya ağda nedeniyle seyrelen, kaza ya da yaralanma sonrası kıl kaybı yaşanan veya alopesi areata gibi otoimmün durumlar nedeniyle kaş dökülmesi görülen kişiler öne çıkar. Kesin adaylık; donör alandaki greft miktarı ve kalitesi ile cilt/saç durumunun bir hekim tarafından muayene edilmesiyle belirlenir ve kişiden kişiye farklılık gösterir. Donör alanı yetersiz olan, gerçekçi olmayan bir yoğunluk beklentisi taşıyan veya aktif bir cilt hastalığı bulunan kişiler için işlem uygun olmayabilir. Kaş ekimine karar vermeden önce mikroblading veya kalıcı makyaj gibi cerrahi olmayan alternatifleri de değerlendirmek, bazı hastalar için daha düşük riskli bir başlangıç noktası olabilir.
Sakal ve kaş ekimi, saçlı deri ekiminden birkaç önemli açıdan ayrılır. Greft sayısı genellikle çok daha azdır: bir kaş için sıklıkla yaklaşık 150-300 greft yeterli olurken, tam bir sakal, kapsanacak alana ve hedeflenen yoğunluğa bağlı olarak birkaç yüzden birkaç bine kadar greft gerektirebilir; bu sayı çoğunlukla saçlı deri ekiminden daha azdır. İkinci fark greft tipidir — kaş ve sakal ekiminde neredeyse tamamen tek kıllı (single-hair) greftler tercih edilir, çünkü doğal görünüm ince ve seyrek bir doku ister. Ayrıca giriş açısı çok daha yatık olmalıdır; özellikle kaşta dik açıyla yerleştirilen bir kıl genellikle yapay görünür. Tedavi edilen alanın küçüklüğü nedeniyle santimetrekare başına düşen hassasiyet gereksinimi de saçlı deriye göre daha yüksektir; birkaç milimetrelik bir sapma kaşta fark edilebilir bir asimetriye yol açabilir. Buna karşılık, düşük greft sayısı donör alan üzerindeki etkiyi saçlı deri ekimine kıyasla genellikle daha sınırlı tutar.
İşlem öncesinde uygulayıcı, yüz simetrisini, mevcut kıl örüntüsünü ve hastanın beklentilerini değerlendirerek hedef bölgenin sınırlarını ve her greftin izleyeceği yönü işaretler. Lokal anestezi sonrasında donör bölgeden FUE veya DHI yöntemiyle greftler tek tek alınır; kıl kalınlığı ve kıvrımına göre seçilerek hedef bölgeye planlanan açı ve yoğunlukta yerleştirilir. Sakal ve kaş ekimi, saçlı deri ekimine göre daha az greft içerse de, greft başına yerleştirme süresi genellikle daha uzundur; çünkü bu bölgelerde hız değil hassasiyet önceliklidir. Kaş tasarımında hasta genellikle ayna karşısında sürece dahil edilir; şekil, kaş kemiği yapısına ve yüz simetrisine göre kalemle çizilip onaylandıktan sonra uygulamaya geçilir. İşlem, greft sayısına bağlı olarak iki ile beş saat arasında sürebilir.
İlk günlerde alıcı bölgede hafif kızarıklık, şişlik ve küçük kabuklanmalar görülebilir; bunlar genellikle bir-iki hafta içinde geriler. Saç ekiminde olduğu gibi ekilen kılların bir kısmı 2-8 hafta içinde dökülebilir ('şok dökülme'); bu geçici bir evredir ve kök canlılığını etkilemez. Yeni kıllar genellikle 3-4. aydan itibaren çıkmaya başlar; yoğunluk, doku ve şekil çoğunlukla 9-12 ay içinde oturur, bazı vakalarda bu süre daha da uzayabilir. Ekilen kıllar donör alanın büyüme özelliklerini taşıdığından zaman zaman düzenli kesim gerektirebilir. İlk günlerde ekilen bölgeye dokunmaktan, doğrudan güneşe maruz kalmaktan ve aşırı terlemeye yol açacak aktivitelerden kaçınmak iyileşmeyi destekler. Nakledilen kıllar arasında gri veya beyaz tel bulunabilir; bu, donör alandaki mevcut kıl yapısının doğal bir yansımasıdır.
Sonuçlar; cilt tipi, donör alan kalitesi, yaş ve bireysel iyileşme kapasitesi gibi faktörlere bağlı olarak kişiden kişiye değişir. Hiçbir uygulayıcı belirli bir yoğunluk veya görünümü önceden garanti edemez. Doğallık; simetri, doğru açılandırma ve kademeli yoğunluk geçişleriyle sağlanır — aşırı yoğun veya keskin sınırlı bir kaş ya da sakal hattı genellikle yapay görünür. Bazı hastalar ilk sonuçtan tam memnun kalmayabilir ve ince ayar için daha küçük bir ikinci seans talep edebilir; bu olasılığın önceden konuşulması faydalıdır.
Sakal ve kaş ekiminde başarıyı belirleyen en önemli unsur, kullanılan cihaz veya markadan çok, uygulayıcının bu spesifik alandaki deneyimidir. Yüz hatlarına uygun tasarım yapabilme, kıl yönünü doğru okuma ve greftleri hassas biçimde elle yerleştirme becerisi, saçlı deri ekiminden farklı bir uzmanlık gerektirir. Karar vermeden önce, tercih edilen uygulayıcının daha önceki sakal ve kaş ekimi sonuçlarını incelemek, süreci, olası riskleri ve gerçekçi zaman çizelgesini bir hekimle ayrıntılı biçimde görüşmek önemlidir. Konsültasyon sırasında uygulayıcıya özellikle sakal veya kaş ekimi alanındaki önceki-sonraki fotoğraflarını, bu alanda kaç yıldır çalıştığını ve olası bir komplikasyon durumunda izlenen protokolü sormak faydalı olabilir. Bu içerik genel bilgilendirme amaçlıdır, tıbbi tavsiye yerine geçmez; kişisel değerlendirme için bir sağlık profesyoneline danışılması gerekir.
Ense bölgesinden alınan greftler genellikle kalıcı kabul edilir ve nakledildikleri bölgede büyümeye devam eder. Ancak greft tutunma oranı ve uzun vadeli sonuç kişiden kişiye değişebilir; hiçbir sonuç önceden yüzde yüz garanti edilemez.
İşlem lokal anestezi altında yapıldığı için seans sırasında genellikle ağrı hissedilmez. Anestezi etkisi geçtikten sonra hafif hassasiyet veya gerginlik olabilir; bu genellikle birkaç gün içinde geçer.
Bu, mevcut yoğunluğa ve hedeflenen görünüme göre değişir; tam bir sakal genellikle birkaç yüzden birkaç bine kadar greft gerektirebilirken, bir kaş için sıklıkla 150-300 greft yeterli olur. Kesin sayı, hekim muayenesiyle belirlenir.
Greftler genellikle ense bölgesi olan donör alanın büyüme özelliklerini korur; bu nedenle ekilen kıllar daha uzun veya hızlı büyüyebilir ve düzenli kesim gerektirebilir. Doku ve büyüme hızı, kişinin kendi saç yapısına bağlıdır.
Şok dökülme evresinin ardından yeni kıllar genellikle 3-4. aydan itibaren çıkmaya başlar; yoğunluk ve şeklin tam oturması 9-12 ayı bulabilir. Bu süre kişiden kişiye değişebilir.