کاشت ریش و ابرو بر همان فناوری کاشت واحدهای فولیکولی استوار است که در پوست سر به کار می‌رود، اما به مراتب ظرافت هنری بیشتری میخواهد. در هر دو، گرافتهای تک‌تک — معمولاً از پشت سر — با روش FUE یا DHI برداشته و یکی‌یکی در نواحی کم‌پشت یا خالی ریش و ابرو کاشته می‌شوند. ترکیه به یکی از رایج‌ترین مقصدها برای هر دو تبدیل شده است: شمار زیادی متخصص باتجربه دارد و قیمت‌ها معمولاً پایین‌تر از اروپای غربی و آمریکای شمالی است. چون این نواحی از صورت بسیار دیده می‌شوند و در حالت‌های چهره نقش دارند، نتیجه کمتر به ابزار و بیشتر به چشم و دست کسی بستگی دارد که گرافتها را می‌کارد.
کاشت ریش نواحی کم‌پشت یا خالی خط فک، گونه، سبیل یا چانه را با کاشت گرافت پرتراکم‌تر میکند. کاشت ابرو همین اصل را برای ابروهایی به کار می‌برد که نازک شده‌اند، سال‌ها بیش از حد برداشته شده‌اند یا در بخش‌هایی هرگز کامل درنیامده‌اند. موی دهنده معمولاً از پشت و طرفین سر گرفته میشود؛ جایی که فولیکول‌ها در برابر ریزش بلندمدت مقاوم‌ترند. سپس گرافتها در میکروکانال‌هایی که از پیش باز شده کاشته می‌شوند، یا با قلم چوی (DHI) مستقیم قرار می‌گیرند — همیشه بر اساس الگویی که پیش از شروع عمل ترسیم شده است.
برخلاف موی سر، موی ریش و به‌ویژه ابرو در سطحی کوچک در جهت‌های متغیر رشد میکند. موهای ابرو نزدیک ریشهٔ بینی رو به بالا هستند، در قوس به بیرون میروند و به سمت انتها رو به پایین متمایل می‌شوند. نادیده گرفتن این الگو رایج‌ترین علت نتیجهای است که فوراً مصنوعی به نظر می‌رسد. جهت رشد در ریش هم در فک، چانه و محل گذر به گونه به‌تدریج تغییر میکند. به همین دلیل این عمل به‌مراتب بیش از کاشت پوست سر به طراحی و کار دستی دقیق نیاز دارد: گرافتها یکی‌یکی، با زاویهٔ کم و عملاً مو به مو کاشته می‌شوند.
برای کاشت ریش معمولاً افرادی مناسب‌اند که ریش ژنتیکی کم‌پشت یا نامتقارن دارند، کسانی که به دنبال آسیب، سوختگی یا جراحی قبلی اسکار دیده‌ای دارند که مو در آن نمی‌روید، و کسانی که ریشی پرتر یا متقارن‌تر می‌خواهند. برای کاشت ابرو معمولاً ابروهایی مطرح‌اند که بر اثر سال‌ها برداشتن یا اپیلاسیون نازک شده‌اند، ریزش پس از ضربه، یا ریزش ابرو در ارتباط با آلوپسی آره‌آتا و دیگر بیماری‌های خودایمنی. اینکه کسی واقعاً کاندیدا باشد به ذخیرهٔ کافی و سالم دهنده بستگی دارد و تنها با معاینهٔ حضوری پوست سر و پوست توسط پزشک واجد شرایط روشن میشود — از روی عکس نمی‌توان قضاوت کرد.
تفاوت‌ها بیش از آن‌اند که در نگاه اول به نظر می‌رسد. تعداد گرافتها به‌مراتب کمتر است: یک ابرو معمولاً حدود ۱۵۰ تا ۳۰۰ گرافت میخواهد و یک ریش کامل بسته به سطح و تراکم دلخواه، از چند صد تا چند هزار — در مجموع کمتر از یک جلسهٔ مشابه روی پوست سر. تقریباً همیشه از واحدهای فولیکولی تک‌مویی استفاده میشود، چون نتیجهٔ طبیعی در صورت به بافتی ظریف‌تر و کم‌تراکم‌تر از موی سر نیاز دارد. زاویهٔ ورود هم بسیار کم‌شیب‌تر است: گرافتی که در ابرو زیادی عمودی کاشته شود، تقریباً بلافاصله مصنوعی به چشم می‌آید.
پیش از عمل، متخصص تقارن چهره، الگوی موی موجود و خواستهٔ بیمار را بررسی میکند و از روی آن ناحیهٔ درمان و جهت هر گرافت را تعیین میکند. پس از بیحسی موضعی، گرافتها یکی‌یکی با FUE یا DHI از ناحیهٔ دهنده برداشته، بر اساس ضخامت و فر مو دسته‌بندی و سپس با زاویه و تراکم برنامه‌ریزی‌شده کاشته می‌شوند. جلسه‌های ریش و ابرو گرافت کمتری دارند اما به ازای هر گرافت کندتر پیش میروند؛ در این نواحی که دیده می‌شوند، دقت مهم‌تر از سرعت است.
در هفتهٔ نخست، قرمزی خفیف، ورم و پوسته‌های کوچک در محل کاشت طبیعی است و معمولاً ظرف یک تا دو هفته محو میشود. مانند پوست سر، بین هفتهٔ دوم و هشتم بخشی از موهای کاشته‌شده می‌ریزد — ریزش شوکی. فولیکول‌ها معمولاً سالم می‌مانند و بعداً دوباره رشد میکنند. رشد تازه معمولاً در ماه سوم یا چهارم آغاز میشود و تراکم، بافت و شکل طی حدود نه تا دوازده ماه و گاهی بیشتر تکمیل میشود. چون موهای کاشته‌شده ویژگیهای رشد ناحیهٔ دهنده را حفظ میکنند، اغلب سریعتر یا بلندتر از موی اطراف رشد میکنند و به کوتاه کردن منظم نیاز دارند.
نتیجه از فردی به فرد دیگر فرق میکند و به نوع پوست، کیفیت موی دهنده، سن و روند ترمیم شخصی بستگی دارد؛ هیچ‌کس نمی‌تواند تراکم یا ظاهر مشخصی را از پیش تضمین کند. آنچه نتیجه را طبیعی میکند تقارن، زاویهٔ درست و گذر تدریجی تراکم است — نه سطحی با مرز تیز و تراکم یکنواخت که تقریباً همیشه مصنوعی به نظر می‌رسد. برخی بیماران از نتیجهٔ نخست کاملاً راضی نیستند و بعدتر جلسه‌ای کوچک‌تر برای اصلاح تراکم یا فرم انتخاب میکنند؛ بهتر است این احتمال را پیش از عمل اول مطرح کنید.
بیش از هر دستگاه و هر تکنیک برندشده، تجربهٔ مشخص در کار روی موی صورت نتیجه را تعیین میکند: خواندن درست جهت رشد، طراحی فرمی متناسب با چهرهٔ فرد و کاشت دقیق دستی. این مهارتی جداست و تجربه در پوست سر خودبه‌خود به آن منتقل نمیشود. برای بیمارانی که برای کاشت ریش به کشور دیگری سفر میکنند این نکته اهمیت بیشتری دارد: نمونه‌کارهای همان متخصص به‌طور خاص در ناحیهٔ صورت بیش از شهرت کلی یک کشور گویاست. پیش از تصمیم، روند کار، خطرهای احتمالی و بازهٔ زمانی واقع‌بینانه را با پزشک به‌تفصیل بررسی کنید. این متن اطلاعات عمومی است و جای مشاورهٔ پزشکی را نمی‌گیرد؛ هر کس چنین عملی را در نظر دارد باید معاینهٔ فردی شود.
گرافتهای برداشتهشده از پشت سر عموماً دائمی به شمار میروند و پس از کاشت به رشد ادامه میدهند. با این حال نرخ زندهماندن گرافت و نتیجهٔ بلندمدت میان افراد فرق میکند و هیچ نتیجهای از پیش تضمینشدنی نیست.
عمل با بیحسی موضعی انجام میشود، بنابراین معمولاً در حین جلسه دردی احساس نمیشود. پس از رفع بیحسی ممکن است حساسیت یا کشیدگی خفیفی پیش بیاید که معمولاً ظرف چند روز برطرف میشود.
به تراکم موجود و ظاهر دلخواه بستگی دارد؛ یک ریش کامل معمولاً بین چند صد تا چند هزار گرافت و یک ابرو حدود ۱۵۰ تا ۳۰۰ گرافت لازم دارد. عدد دقیق در معاینهٔ حضوری مشخص میشود.
گرافتها الگوی رشد ناحیهٔ دهنده — معمولاً پشت سر — را حفظ میکنند، بنابراین اغلب بلندتر یا سریعتر رشد میکنند و به کوتاه کردن منظم نیاز دارند. بافت و سرعت رشد به ویژگیهای موی خود فرد بستگی دارد.
پس از مرحلهٔ ریزش شوکی، موی تازه معمولاً از ماه سوم یا چهارم پیدا میشود و تراکم و فرم طی حدود نه تا دوازده ماه جا میافتد. این بازه میتواند از فردی به فرد دیگر متفاوت باشد.